INFORMACJE HISTORYCZNE

     Ojczyzną rasy Rhodesian Ridgeback jest Południowa Afryka. Rasa ma długą historię sięgającą XVI wieku, kiedy pierwsi Europejczycy badali terytorium Przylądka Dobrej Nadziei. Wraz z plemieniem Hottentotów odnaleźli udomowionego psa, któremu na grzbiecie wąski pas sierści rósł w przeciwną stronę. Ta część, określana jest obecnie jako "ridge". Pierwszym, który zilustrował "ridge" był Georgie McCall Theal, opisujący warunki panujące w Południowej Afryce przed rokiem 1505.

     Inny pies, obdarzony również cechą w postaci "ridge" został odnaleziony na wyspie Phu Quoc w Zatoce Syjamskiej. Nigdy dokładnie nie stwierdzono czy wywodził się on z Południowej Afryki czy z wyspy Phu Quoc. Dostępne dowody wydają się wskazywać na Południową Afrykę, skąd przetransportowano kilka psów na wyspę Phu Quoc.

     Do dziś nie wiadomo skąd pochodziły psy Hottentotów. Wiadomo natomiast, że plemię to miało wyraźne cechy azjatyckie i że ich przodkowie prawdopodobnie pochodzili ze wschodu. Zatem możliwe jest, że pies ten towarzyszył im w tułaczce do Afryki.

     Rasa spopularyzowana została przez pierwszych europejskich osadników w Południowej Afryce, wypełniając ich specyficzne zapotrzebowanie na psy przydatne do polowania na tym pustkowiu. Holendrzy, Niemcy, Hugenoci, którzy migrowali do Południowej Afryki w XVI i XVII wieku przywieźli ze sobą wiele ras psów. Jednakże od roku 1707 europejska migracja ustała, w wyniku czego napływ dodatkowych psów zanikł. Dobre, polujące psy stały się towarem trudnym do zdobycia, a przez to kosztownym. Osadnicy potrzebowali psów, z którymi mogliby polować na ptactwo, będących w stanie powalić ranną zwierzynę oraz strzec w nocy farmy przed drapieżnikami i innymi nieproszonymi gośćmi. Potrzebowali psów, które mogłyby sprostać surowym warunkom afrykańskiego buszu. Psów, które nie ugięłyby się pod drastycznymi zmianami temperatury, od upału w dzień do mrozu w nocy, oraz zdolnego wytrzymać, jeżeli zajdzie taka potrzeba, nawet ponad 24 godziny bez wody. Ponadto potrzebowali psów o krótkiej sierści, aby nie zostały żywcem zjedzone przez kleszcze. Potrzebowali towarzyszy, którzy zostaną przy nich podczas snu w buszu i będą oddani ich żonom i dzieciom. Z konieczności więc skrzyżowano psy przywiezione z Europy z na wpół dzikim psem plemienia Hottentotów, a powstała rasa obecnie znana jest jako Rhodesian Ridgeback.

   Psy Hottentotów odegrały znaczącą rolę w wyodrębnieniu i ostatecznej charakterystyce nowej rasy. Ważne jest, że podczas krzyżowania, grzbiet z sierścią zwróconą w przeciwną stronę pozostał niezmieniony. Prawdopodobnie jedyną istniejącą ilustracją psa Hottentotów, która pokazuje "ridge" na grzbiecie można odnaleźć w książce dr Dawida Livingstone'a  "Livingstone's Missionary Travel in Southern Africa" opublikowanej w 1857 roku.

     Nie ma wątpliwości, że nazwa rasy pochodzi od Rodezji, krainy obecnie znanej jako Zimbabwe. W roku 1875 nieustraszony misjonarz, wielebny Charles Helm podjął podróż z Swellendam, prowincji Przylądka Dobrej Nadziei do Rodezji. Towarzyszyły mu dwa psy omawianej rasy. Podczas jego pobytu w tym kraju pewien myśliwy Cornelius von Rooyen - polujący na lwy w Południowej Afryce - pożyczył je na polowanie. Szybko zorientował się jak doskonały instynkt łowiecki posiadają. Potrafiły wytropić lwa, a następnie utrzymać go na dystans aż do przybycia myśliwego. Były też w stanie złapać, powalić i zabić małe lwiątka i mniejsze lwy. Wymagało to inteligencji, przebiegłości, ogromnej  kondycji i zwinności tych psów. Zapoczątkowano więc wychowanie sfor tej rasy wyłącznie na potrzeby polowań. Ponieważ  pierwsze  masowe polowania z tymi psami miały miejsce w Rodezji nazwano je Rhodesian.

     W 1922 w Bulawayo w Południowej Rodezji założono pierwszy klub Rhodesiana. W 1924 Ridgeback został rozpoznany przez Związek Kynologiczny Południowej Afryki jako odrębna rasa i organizacja zarejestrowano dwa psy, w 1925 - cztery, a w 1926 nie więcej niż jedenaście. Dziś Rhodesian Ridgeback jest jednym z bardziej popularnych psów w Południowej Afryce.

CHARAKTERYSTYKA RASY

     Współczesny Ridgeback to pies o ogromnej sile, oddaniu i odwadze. Zdecydowany i bardzo zrównoważony psychicznie jest poświęcony rodzinie, całkowicie lojalny panu. Raczej powściągliwy i nieufny w stosunku do obcych. Ma nieprzekupny i niezależny charakter. Jest odpowiedzialny i konsekwentny w przyjaźni i ochronie rodziny. Nigdy nie zapomni otrzymanej miłości, zrozumienia i okazanej cierpliwości, ale też łatwo nie wybaczy ostrego wychowania, które ze względu na niezależną naturę jest bezcelowe. Źle traktowany odmówi współpracy i zamknie się w sobie. Jest psem o szlachetnej postawie, którego zalety charakteru powinny odzwierciedlać jego rolę jako strażnika, przyjaciela, obrońcy.

     Szczeniaki Ridgebacka są przezabawne, słodkie, tryskające energią, pomysłowe i rubaszne. Półroczny pies, ze względu na swój stosunkowo duży rozmiar, może niechcący przewrócić dziecko. Należy jednak pamiętać, że nigdy nie zrobi tego celowo, a właściwe wychowanie zarówno psa jak i dziecka zapobiegnie takim wydarzeniom. Dojrzały Ridgeback jest najlepszym przyjacielem malucha. Tolerancyjny, cierpliwy towarzysz, który nigdy nie pozwoli skrzywdzić "małego pana".

     Generalnie Ridgeback na spacerach nie sprawia kłopotów w kontaktach z innymi psami. Jednakże zaatakowany, zmuszony sytuacją stanie do walki. W życiu codziennym, podobnie jak jego przodkowie, otwartej walki będzie unikał. Przeważnie wśród innych psów szuka kompana do zabawy i psich harców. Nie sprawia też problemów, w kontaktach z kotami, zwłaszcza gdy ma z nimi styczność za młodu.

     Jest to pies stróżujący, pilnujący swojego terenu. Nie jest on zwolennikiem szczekania i bezpodstawnego ataku. Alarm, który podnosi Ridgeback jest uzasadniony i zazwyczaj informuje o wtargnięciu kogoś na jego teren. Ridgeback nie ujada bez powodu. Na wskazanie swojego pana przestanie szczekać, chyba że będzie przekonany, że jego ostrzeżenie nie zostało właściwie odebrane. Należy więc zawsze dojść przyczyny owego szczeku, który może być przestrogą przed zagrożeniem.

     Korzenie rasy i instynkty myśliwego czasem dają o sobie znać. Dlatego Ridgeback nie powinien być zostawiony sam na terenie nieogrodzonej posesji. Ze względu na wyśmienity węch i wzrok, ulegając pokusom zmysłów mógłby zapomnieć o jej granicach.

Pielęgnacja psa nie przysparza większych trudności. Dzięki krótkiej sierści Ridgeback zostaje czysty i wolny od zapachów. Wystarczy okazjonalna kąpiel, czyszczenie uszu i przycinanie pazurów. Nie jest psem, którego obecność w domu jest uciążliwa.

     Niewątpliwie Ridgeback jest stworzeniem towarzyskim i społecznym. Uwielbia towarzyszyć panu, jeśli mu na to pozwala. Chętnie też opanuje jego łóżko, sofę i ulubiony fotel. Jeśli jednak konsekwentnie się tego zabrania uszanuje to. Właściciel sam musi zdecydować co akceptuje, a czego nie. Konsekwencja jest najlepszą metodą egzekwowania posłuszeństwa u tej rasy. Należy też za młodu przyzwyczajać psa do jazdy samochodem, pamiętając aby w gorące dni nigdy nie zostawiać go w samochodzie bez uchylonych okien i wody.

     Rzadko zdarza się żeby Ridgeback był wybredny w stosunku do jedzenia. Jeśli odmawia "miski" przeważnie oznacza to chorobę i konieczność konsultacji z lekarzem weterynarii. Generalnie jest to rasa zdrowa, a psy mają duży apetyt i bez względu na ilość otrzymanego jedzenia, sugerują że porcja jest niewystarczająca. Należy więc kontrolować ilość pokarmu. Zdarza się, że pierwszy właściciel pozwala psu za bardzo utyć. Zaleca się konsultacje z hodowcą, od którego nabywa się psa. Aby w waszym domu nie zdarzały się "psie kradzieże" ze stołu, należy konsekwentnie zabraniać jego penetrowania.

     Ridgeback kocha naturę, potrzebuje ruchu. Właściciele, którzy nie mają większych posiadłości lub mieszkają w mieście powinni o tym pamiętać. Zwłaszcza młody Ridgeback wymaga miejsca do zabawy i ćwiczeń. Wspólne bieganie, ćwiczenia muskulatury przez przeciąganie smyczy lub kija, a także parę dynamicznych spacerów dziennie to wspaniała recepta na uwolnienie nagromadzonych w Ridgebacku pokładów energii.

     Jest to pies inteligentny i pojętny, dlatego chętnie wykorzysta każdą lukę w wychowaniu. Konsekwencja właściciela jest najprostszą drogą do dobrego ułożenia. Nie zaleca się drastycznych metod, gdyż nie odnoszą one skutku. Dobry kontakt właściciela z psem gwarantuje owocną współpracę. Jest to rasa dla ludzi wymagających, szukających w psie towarzysza i ochrony dla siebie i rodziny.

CECHY ZEWNĘTRZNE

CHARAKTERYSTYKA- pies średniej wielkości, silny, muskularny i aktywny reprezentujący typ sylwetki symetrycznej. Ridgeback to idealna mieszanka siły i elegancji. Cechą charakterystyczną jest tzw. "ridge" czyli pręga na grzbiecie, gdzie sierść rośnie w przeciwną stronę. Pręga zwęża się ku dołowi i jest symetryczna. Zaczyna się zaraz za barkiem i ciągnie się aż do pośladków.

GŁOWA  I  CZASZKA- słusznej długości, czaszka płaska raczej szeroka pomiędzy uszami, wolna od zmarszczek podczas spoczynku. Nos czarny lub brązowy w zależności od umaszczenia. Czarny nos występuje przy ciemnych oczach, brązowy przy bursztynowych. Pysk długi, ciemny, mocny. Wargi czyste i przylegające.

OCZY- umiarkowanie od siebie oddalone, okrągłe i bystre, błyszczące z inteligentnym spojrzeniem, kolor współgra z umaszczeniem.

USZY- umieszczone raczej wysoko, średniego rozmiaru, szerokie u podstawy, stopniowo zwężające się i zaokrąglone przy końcach. Przylegające do głowy.

PYSK- szczęki mocne z doskonałym, regularnym, kompletnym nożycowym zgryzem, tj. górna szczęka blisko zachodzi na szczękę dolną. Dobrze rozwinięte zęby, zwłaszcza kły.

SZYJA- stosunkowo długa i silna.

PRZÓD- bark pochyły, gładki i muskularny. Łapy przednie proste, mocne o masywnych kościach. Łokcie blisko ciała.

TUŁÓW- klatka piersiowa nie za szeroka, głęboka i pojemna; żebra umiarkowanie sprężyste; tył silny; lędźwie silne, muskularne i odrobinę wygięte;

TYŁ- gładkie mięśnie, dobrze rozwinięte.

STOPY- dobrze wygięte palce; twarde, elastyczne opuszki chronione przez sierść pomiędzy palcami i opuszkami.

SIERŚĆ- krótka, gęsta, lśniąca, ale nigdy wełnista ani jedwabna.

UMASZCZENIE - jasno pszeniczne do czerwono pszenicznego; możliwe jasne przebarwienia na piersi i końcówkach palców, ale nadmierne przebarwienie na brzuchu i powyżej łap jest niepożądane. Ciemny pysk i zakończenia uszu  są dopuszczalne.

WIELKOŚĆ - pies- 63 - 67 cm

                    suka- 61 - 66 cm

WAGA - 30-38 kg